"Elk ernstig geval van depressie is een moordzaak. Je oude ik is verdwenen en vervangen door een schim die geen enkel plezier meer beleeft aan eten, praten of andere bezigheden waar je je normaal gesproken mee vermaakt. Je wordt een lijkenzak. Het verplaatsen van een stapel boeken kan dagen in beslag nemen omdat de dingen in de kamer een sterkere wil hebben dan jij. Je bent zowel het lijk als de detective. Zonder alibi -- werk, een sociaal leven -- kun je geen kant meer op. Het is jouw taak om uit te zoeken welk deel van jezelf is overleden en waarom het dood moest.''

Gwyneth Lewis schreef Zonnen in de regen in de hoop dat anderen er troost en bemoediging aan ontlenen. Ze schreef het boek dat ze zelf nodig had toen ze een depressie doormaakte, op basis van dagboekfragmenten, flarden uit boeken die ze las, gedichten, verhalen uit de krant, anekdotes, alles waardoor ze zich minder rot ging voelen. Vrolijk stemmend is het resultaat, poëtisch en praktisch -- een kersenboom die in hartje winter bloeit.